درس نوزدهم « 1 » زهد عَنْ أَبِىعَبْدِاللَّهِ ( ع ) قَالَ : قَالَ أَمِيرُالْمُؤْمِنِينَ ( ع ) : « إِنَّ عَلَامَهءَ الرَّاغِبِ فِى ثَوَابِ الْآخِرَهءِ زُهْدُهُ فِى عَاجِلِ زَهْرَهءِ الدُّنْيَا ، أَمَا إِنَّ زُهْدَ الزَّاهِدِ فِى هَذِهِ الدُّنْيَا لَا يَنْقُصُهُ مِمَّا قَسَمَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لَهُ فِيهَا وَ إِنْ زَهِدَ وَ إِنَّ حِرْصَ الْحَرِيصِ عَلَى عَاجِلِ زَهْرَهءِ الْحَيَاهءِ الدُّنْيَا لَا يَزِيدُهُ فِيهَا وَ إِنْ حَرَصَ فَالْمَغْبُونُ مَنْ حُرِمَ حَظَّهُ مِنَ الْآخِرَهء » . « 2 » مرحوم كلينى ( ره ) اين روايت را به سند صحيح از حضرت صادق ( ع ) نقل مىكند كه جدّم امير المؤمنين ( ع ) فرمود : عدم دلبستگى و بىتوجهى به بوستان خرم و بىثبات و زود گذر دنيا ، نشانهء مهر و شيفتگى به ثواب و پاداشهاى الهى است . اين را بدانيد كه : بىتوجهى زاهدان به جاذبه‌هاى دنيا از روزى مقدّر آنان نمىكاهد و حرص و ولع آزمندان به شكوفايى زندگى ، روزى مقدّر آنان را نمىافزايد . از اين رو بايد گفت : فريب خورده و مغبون كسى است كه بهرهء آخرت خود را از كف بدهد . دنيا چهره‌هاى مختلفى دارد كه بسيار فريبنده و جذاب است و در اين روايات از

--> ( 1 ) . اين درس در جلسهء چهل و دوم درس خارج اصول معظم له ايراد گرديده است . ( 2 ) . عَلِى عَنْ أَبِيهِ عَن ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنِ الْعَلَاءِ بْنِ رَزِينٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِىعَبْدِاللَّهِ ( ع ) قَالَ : قَالَ أَمِيرُالْمُؤْمِنِينَ ( ع ) . . . ( كافى ، ج 2 ، باب ذم الدنيا والزهد فيها ، ص 128 )